بازگشت به جده - ایران - تهران

سارینا جونم، روزهای بودن در حرم پیامبر و کنار خانه خدا بودن، مثل برق و باد گذشت و در یک چشم بر هم زدن به روز آخرمون در مکه رسیدیم...

روز آخر یعنی ٢٨ خرداد، صبح زود به مسجدالحرام رفتیم و بعد از خواندن نماز جماعت صبح ، در حالی که توجه شما کاملا به کبوترهای اطراف خانه خدا بود، شما رو پیش باباجونی و عمه راضیه شون گذاشتیم و من و بابایی برای طواف وداع رفتیم...

خدا رو شکر وقتی که برگشتیم، گریه نکرده بودی و وقتی من و بابایی رو از دور دیدی با کلی ذوق و شوق کبوترها رو به بابایی نشون می دادی و اگه کبوتری به طرفت میامد، خودت رو تو بغلمون قایم می کردی...

خلاصه اینکه با خونه خدا خداحافظی کردیم و دعامون هم در لحظات آخر این بود که خداوند قسمت همه آرزومندان بکنه و دوباره هم ما رو بطلبه ....

آمین.

واقعا از خدای مهربون ممنونم که خیلی خیلی کمکم کرد و با اینکه ما شاید مهمون های زیاد خوبی نبودیم ولی او صاحب خانه مهربونی بود ...

شکرت...

بعد از رسیدن به هتل و دادن صبحانه شما، خوابت کردم که ساک ها رو جمع کنم و تقریبا ساعت ١٠ صبح بود که سوار اتوبوس شدیم و با شهر مکه خداحافظی کردیم و به طرف جده حرکت کردیم....

در اتوبوس به کمک شیر خوردن خوابت برد که من و بابایی هم از فرصت استفاده کردیم و یک چرتی زدیم:

بعد از تقریبا یک ساعت و نیم راه به جده رسیدیم و دوباره باید اون هوای وحشتناک جده رو تحمل می کردیم، خییییلی هوا بد بود و بعد از تقریبا یک ساعت معطلی در اون هوا به داخل سالن های فرودگاه رفتیم که اون جا هوا خنک بود...

خلاصه بعد از تقریبا ٢ ساعت عبور کردن از سالن های فرودگاه و کنترل بلیط ها سوار هواپیما شدیم.

عکس پایین مربوط می شه به آخرین گیت پروازی که شما حتی برای یک لحظه هم نمی ایستادی که ازت عکس بگیریم:

این هم یک عکس که بابایی به دور از چشم مهماندارها در هواپیما ازت گرفته:

در ضمن بابایی اولین بلیط های پروازی ات رو برات به عنوان یادگاری نگه داشته.( ولی بدون صندلی بودی چون زیر ٢ سال سن داشتی. ) 

این هم  کارت شناسایی شما در مکه و مدینه که بیشتر گردن بابایی بود تا شما:

تقریبا ساعت ٤ و نیم به وقت عربستان پرواز کردیم به سمت ایران....

خدا رو شکر تمام مسیر هوایی تا ایران رو به کمک شیر مامانی خواب بودی و در همون حالت خوابت بود که کمربندت رو بستیم. بعد از تقریبا ٢ ساعت و نیم راه ساعت ٨ و نیم شب به وقت ایران به تهران رسیدیم ...

عمه فرزانه شون (البته فائزه خانوم به همراه دوربینش) ، عمه مریم شون، عمو مهدی شون و عمو اسدالاه به فرودگاه برای استقبالمون اومده بودن و شما هم که بعد از مدتی دوری با اون ها کمی غریبی می کردی و البته غرغر.

به طوری که عمو مهدی هر کاری که کرد بغلش نرفتی و فقط بغل من یا عمه مریم ( به خاطر صدرا و مهتا ) می رفتی .....

لباس سفید تنت بود و عین فرشته های کوچولو شده بودی و چند نفری از آدم های غریبه هم که فهمیدن که شما حاجیه خانوم کوچولو هستی کلی ماچ و بوسه ات کردن...

به محض اینکه به خونه عمو اسدالاه شون رسیدیم با دیدن بچه ها خوشحال شدی و غرغر کردنت رو گذاشتی کنار:

شام رو خونه عمو اسدالاه ( که سوپ شما رو زنعمو ایمانه زحمت کشیده بود) و ناهار روز بعد رو خونه عمو حسین شون بودیم که  همگی رو طبق معمول زحمت دادیم. دستشون درد نکنه...

روز ٢٩ خرداد، بعد از ناهار به سمت شهر و خونه مون حرکت کردیم..................